Op kantoor

Er was eens een jonge vrouw die op kantoor werkte. Daar zat zij vijf dagen per week want zij werkte fulltime, achter een computer te spelen. Ze hield van letters maken, van schermen over elkaar heen schuiven, van online flirten met onbekenden.
Ze voerde ook cijfers in en zette die in grafieken die ze samenstelde op basis van rekenmodellen die ze tijdens haar studie had geleerd. Ook verwerkte ze die in rapporten waarvan men zei dat ze zo helder geschreven waren, dat men nu eens wel begreep waarover het ging. Al viel er natuurlijk wel altijd nog het en ander over op te merken anders zou de vergadercultuur ineen storten.
Dus deze jonge vrouw deed nuttige dingen in een complexe samenleving. Ze had ook een eigen huis, een auto, een sociaal leven dat uit tijd bestond die ze met anderen veelal pratend doorbracht en ze deed aan sport om niet voortijdig of te dik om het leven te komen. Verder zocht ze naar zichzelf, zoals iedereen.
Ze haalde allerlei capriolen uit om open te staan voor de grote boodschappen des levens, maar ze hoorde of zag daar niets van. Soms voelde ze liefde of warmte voor iemand, dat kon ook wel wat langer duren dan een fractie van een seconde en verder was ze wel gelukkig, daar ging het niet om. Maar niet tevreden want ze voldeed niet aan het alom verkondigde beeld van iemand die innerlijke vrijheid geniet, die tot volle ontplooiing komt en die helemaal zichzelf is. Eerlijk gezegd snapte onze heldin helemaal niets van die woorden, laat staan van hun samenhang.
Ze las ergens dat het goed was om doelen te stellen. Dus dat deed ze. De doelen hebben we net verklapt. Ze pakte haar tas en trok de wijde wereld in. De hele aardbol wandelde, zwom en vloog ze af. Ze sprak, luisterde, voelde, bewoog, tot het tijd was om weer naar huis te gaan. De doelen had ze niet bereikt, maar het geld was op. Thuis plofte ze op de bank, voelde zich innerlijk bevrijd, tot zover mogelijk ontplooid en helemaal zichzelf. Ze ging vroeg naar bed om de volgende dag uitgerust op het werk te kunnen verschijnen.